Mladoboleslavsko

Gospodarstwo Bičíkův statek nr 11

Gospodarstwo Bičíkův statek w centrum Příšovic jest cennym przykładem pojizerskiej architektury. Jest zachowane w bardzo autentycznym stanie zarówno wewnątrz, jak też na zewnątrz, w charakterystycznym układzie z parterową częścią mieszkalną i piętrową częścią gospodarczą.

Gospodarstwo zostało zbudowane na tym miejscu już przed 1600 rokiem i już wtedy gospodarował na nim ród Bičíków. Ostatnim właścicielem był Václav Bičík, który sprzedał dom w 1984 roku gminie Příšovice. Jego syn, inż. Václav Bičík, w 1999 roku podarował gminie również pola należące do gospodarstwa.

Obecnie gospodarstwo jest jednym z dominujących obiektów w gminie i jest chronione przez państwo jako zabytek.

Budynek wybudowano na planie długiego prostokąta, od strony ulicy znajduje się cembrowana część mieszkalna, do której w kierunku ogrodu nawiązuje murowany trakt z pomieszczeniami gospodarczymi i sklepionymi chlewami. Piętro jest całe cembrowane a pomieszczenia są dostępne z zewnętrznej werandy. Później do ściany szczytowej na parterze dobudowano murowaną izbę.

Budynek jest kryty dwuspadowym dachem z pokryciem gontem, z przodu z asymetrycznym okapem nad boczną izbą. Główny szczyt kończy się ozdobnym łupkowy element z kopułowym daszkiem. Wyraźnym elementem dachu jest komin z piaskowcową głowicą. Tylny szczyt budynku jest pokryty prosty, deskowaniem z dwoma ozdobnymi otworami wentylacyjnymi.

Od 1804 roku wejście do gospodarstwa zdobi murowana brama z ornamentem.

Wyjątkowo cennym elementem jest również pierwotnie przejazdowa cembrowana stodoła z wysokim dwuspadowym dachem, która prawdopodobnie pochodzi z okresu przełomu XVIII i XIX wieku. Ma tradycyjny układ z centralnym klepiskiem i dwoma bocznymi sąsiekami. Na południowej stronie jest rozszerzona o przybudówkę szopy z dachem jednospadowym. Budynek stoi na kamiennej podmurówce z piaskowca, szczyty są w prosty sposób deskowane pionowo.

Gospodarstwo MAŠKŮV STATEK nr domu 3

Posiadłość zwana Maškova znajduje się w centrum wsi, po północ od drogi, do której jest zwrócona szczytem. Pochodzi prawdopodobnie z pierwszego trzydziestolecia XIX wieku, o czym świadczy datacja na werandzie. Stały kataster podaje posiadłość z 1843 roku jako trójboczną z głównym budynkiem, przylegającą do niego stodołą oraz stodołą orientowaną prostopadle na planie długiego prostokąta.

Piętrowy dom, zbudowany na planie długiego prostokąta, ma asymetryczny dwuspadowy dach pokryty obecnie eternitem. Układ wnętrza opiera się na tradycyjnym podziale z cembrowaną izbą mieszkalną, poszerzoną o boczne skrzydło izby, z centralnym łukowym przedsionkiem i nawiązującymi sklepionymi chlewami na parterze. Na piętrze, które jest w całości cembrowane, znajdują się kolejne izby i szereg pomieszczeń dostępnych przez długą werandę. Piętro podpiera bogato profilowana podstawka podpierająca zdobione głowice belek stropowych izby. Główną facjatę zdobi skomplikowany szczyt podzielony na dwie kondygnacje i zakończony gontem. Szczyt w drugiej połowie XX wieku został całkowicie odrestaurowany. Dom ma zachowane zabytkowe okna z osmioma i sześcioma szybami w ozdobnie profilowanych ramkach. Belka stropowa werandy niesie napis: „Ano 1818” - [zbudowano] w 1818 roku. Dom należy do największych i najbardziej okazałych gospodarstw rolnych w regionie Pojizeří. Bardzo cenne są charakterystyczne dla tego regionu zdobione elementy rzemieślnicze poszczególnych elementów (kamienne ościeża, profile ciesielskie, głowica komina, itp.). Dom pozostał zachowany w bardzo autentycznym stanie zarówno na zewnątrz, jak też wewnątrz, wraz z reliktami oryginalnego systemu grzewczego. Dom jest prywatny i jest wpisany na listę nieruchomych zabytków kultury.